ویزا مدرکی است که ضمیمه گذرنامه شما می شود و نشان می دهد که یکی از نمایندگان دولت (به عنوان مثال در خصوص آمریکا، کارمند کنسولگری ایالات متحده) درخواست شما مبنی بر ورود به کشور متبوع خود را بررسی نموده و تشخیص داده است که شما واجد شرایط آن هستید که برای هدفی خاص به آن کشور وارد شوید. تقریباً کلیه شهروندان غیر آمریکایی برای ورود به ایالات متحده علاوه بر گذرنامه به ویزا هم نیاز دارند.

دانشجویان خارجی معمولاً باید یکی از انواع ویزاهای زیر را اخذ کنند:

• ویزای F-1، که متداول ترین ویزای دانشجویی مخصوص افراد غیر مهاجر است
• ویزای J-1، برای «بازدید کنندگان تبادلی»، از جمله دانشجویانی که تحت حمایت مالی دولت ایالات متحده یا سایر برنامه های تبادل تخصیص یافته قرار دارند
• ویزای M-1، برای انواع آموزش های فنی/حرفه ای ویژه تحصیلی  

اعضای خانواده دانشجویان معمولاً (بسته به وضعیت ویزای خود دانشجو) ویزای F-2، J-2، یا M-2 دریافت می کنند.

ویزاهایی که در موارد معدودتر به داانشجویان اعطا می شود عبارتند از ویزای H-1 (برای اقامت پزشکی و سایر تجارب مرتبط با اشتغال)، ویزای Q-1 (برای بازدیدهای تبادل فرهنگی که شامل آموزش عملی یا تسهیم فرهنگ ملی می باشد)، و ویزای B-2 که کارمند کنسولگری روی آن عبارت «دانشجوی آینده» را قید می کند (این ویزا مخصوص افرادی است که می خواهند به ایالات متحده وارد شوند و قبل از انتخاب دانشگاه مورد نظر خود، از دانشگاه های مختلف دیدن کنند و یا اینکه باید قبل از ورود به دانشگاه در آزمونی که در خود ایالات متحده برگزار می گردد شرکت نمایند).

بله، متقاضیان چنین ویزایی باید نسبت قانونی خود با شما به عنوان همسر یا فرزند شما را ثابت کنند. فقط فرزندانی که زیر 21 سال سن دارند واجد شرایط هستند که به عنوان وابسته شما  تقاضای ویزا نمایند.

DS-156 فرم اصلی است. دو نوع دیگر بعد از حوادث 11 سپتامبر 2001 با هدف جمع آوری اطلاعات بیشتر برای رفع دغدغه های امنیتی فزاینده اایالات متحده معرفی شد. دولت آمریکا می توانست به جای طراحی یک فرم کاملاً جدید، خیلی سریع تر فرم های تکمیلی را به فرم پیشین بیافزاید و پایگاه های داده ای خود را با آنها تطبیق دهد. فرم ها ممکن است دقیقاً توسط همان افراد بررسی نشود و یا توسط هر کسی تکمیل شود، بنابراین یک سری از سؤالات کماکان تکرار می گردد.   

انبوهی از سؤالات اساسی (اعم از نام  و اطلاعات تماس، برنامه های سفر، آخرین وضعیت اشتغال، و غیره) در فرم های مختلف تکرار می شود، بنابراین وقتی یک فرم را تکمیل کردید، تکمیل بقیه راحت تر خواهد بود. در فرم DS-157 راجع به جزئیات سفرهای پیشین، سازمان هایی که با آنها همکاری کرده اید، و مؤسسات آموزشی که در آنها به تحصیل پرداخته اید نیز سؤال خواهد شد. فرم DS-158 اطلاعات اضافی راجع به پیشینه کاری و اطلاعات تماس شما را گردآوری خواهد نمود.

این مسئله، مشکل آفرین خواهد بود – برای پرهیز از هر گونه اختلال، نام شما باید در کلیه اسناد رسمی شما عیناً یکسان باشد. در صورت امکان، با دفتر پذیرش یا مشاور دانشجویان خارجی دانشگاه مورد نظر خود تماس بگیرید و از آنها خواهش کنید فرم I-20 جدیدی با نامی که عیناً همانند نام مندرج در گذرنامه شما است صادر کنند. همچنین هنگام تقاضا برای ویزا، نام خود را دقیقاً مانند نامی که در گذرنامه شما قید شده است درج کنید.

این مسئله هم مشکل آفرین خواهد بود – برای پرهیز از هر گونه اختلال، تاریخ تولد شما باید در کلیه اسناد رسمی شما عیناً یکسان باشد. در صورت امکان، با دفتر پذیرش یا مشاور دانشجویان خارجی دانشگاه مورد نظر خود تماس بگیرید و از آنها خواهش کنید فرم I-20 جدیدی با تاریخ تولدی که عیناً همانند تاریخ تولد مندرج در گذرنامه شما است صادر کنند. همچنین، هنگام تقاضا برای ویزا، از همان تاریخ تولدی استفاده کنید که در گذرنامه شما درج شده است.

آیا شما از بورسیه یا سایر برنامه های تبادلی تحت حمایت سازمان صادر کننده فرم DS-2019 استفاده می کنید؟ اگر بله، باید از فرم DS-2019 استفاده کنید (که در این صورت ویزای J-1 دریافت خواهید نمود). باید با دانشگاه خود تماس بگیرید و فرم I-20 را به آنها برگردانید. چنانچه از چنین بورسیه یا برنامه تبادلی استفاده نمی کنید، اما به هر دلیلی فرم DS-2019 را دریافت کرده اید، باید با سازمان صادر کننده آن تماس بگیرید و راجع به علت صدور چنین فرمی سؤال کنید. اگر در برنامه سازمان مربوطه شرکت نداشته باشید، باید فرم DS-2019را به آنها برگردانید و در عوض از فرمI-20برای درخواست ویزایF-1استفاده کنید.

برای آنکه زمان آغازین ونیز تشریفات اداری قابل کنترل باشد، دولت ایالات متحده گروهایی که، بر اساس اطلاعات آماری و جمعیت شناختی گسترده، بیشتر از همه منشأ خطرات امنیتی احتمالی بودند را مشمول این طرح شناخت. ممکن است در آینده همه مجبور باشند کلیه فرم ها را تکمیل کنند (یا اینکه فرم های کاملاً جدیدی برای جمع آوری بهتر اطلاعات امنیتی مربوطه طراحی گردد).

دانشجویان J-1 که تحت حمایت مالی دولت ایالات متحده قرار دارند ملزم به پرداخت هزینه های SEVIS نیستند. وابستگان این گونه دانشجویان نیز نباید هزینه های SEVIS را بپردازند زیرا وضعیت ویزای دانشجویی ندارند.

در سال 2003، دولت ایالات متحده «سیستم اطلاعات بازدید کنندگان دانشجویی تبادلی» (SEVIS) را راه اندازی کرد، که یک پایگاه داده ای برای پیگری وضعیت ویزای دانشجویان خارجی است که در دانشگاه های و مؤسسات آموزش عالی آمریکا ثبت نام شده اند. (ایالات متحده ایجاد چنین برنامه ای را تقریباً 30 سال قبل تصویب کرده بود؛ دغدغه های امنیتی مضاعف بعد از حوادث 11 سپتامبر موجب تسریع در اجرای این برنامه شد.) کنگره ایالات متحده دستور داده است که هزینه های راه انداری و نگهداری سیستم ردیابی دانشجویی SEVIS جدید باید توسط «کاربران» سیستم، که در اغلب موارد خود دانشجویان هستند، پرداخت گردد نه مالیات دهندگان ایالات متحده.

بله، کلیه دانشجویان غیر آمریکایی، حتی دانشجویانی که اهل کشورهایی هستند که در خصوص معافیت ویزا با ایالات متحده به توافق رسیده اند، در SEVIS ثبت نام می شوند. به این دلیل دانشجویان مشمول این طرح قرار گرفتند که آنها قرار است مدت به مراتب طولانی تری نسبت به بازدید کنندگان خارجی غیر مهاجر در ایالات متحده اقامت کنند و در بسیاری از موارد دولت ایالات متحده قادر نبوده است که بگوید چه اتفاقی برای دانشجویان خاصی افتاده است، و اینکه آیا در زمان خاصی آنها در وضعیت ویزا بوده اند و یا اصلاً در ایالات متحده حضور داشته اند یا خیر. کلیه بازدیدکنندگان غیر مهاجری که به ایالات متحده می آیند، اعم از دانشجویان و یا سایر افراد، در حال حاضر تا حدودی از طریق برنامه US-VISIT ردیابی می شوند.

از ماه مه 2007 به بعد، هزینه SEVIS برای اکثر بازدیدکنندگان تبادلی 100 دلار شده است (Au Pairs ، سرپرست اردوها، و سایر دارندگان ویزاهای کوتاه مدت باید فقط 35 دلار بپردازند). شما باید با استفاده از فرم I-901 که در وب سایت موجود است، یا می توان آن را کنسولگری ها یا بسیاری از مراکز مشاوره دریافت نمود، درخواست دهید. شماره شناسایی SEVIS شما که روی فرم I-20 یا DS-2019 دریافتی از مؤسسه آموزشی مورد نظر شما درج شده است بسیار مهم تلقی می گردد—دقت کنید که این شماره را به طور صحیح در فرم I-901 خود درج نمایید.

پرداخت هزینه SEVIS به صورت آنلاین و از طریق کارت های اعتباری یا دبیت قابل قبول در سطح بین المللی سریع ترین روش پرداخت است؛ بعد از پرداخت، رسیدی را دریافت خواهید کرد که باید هنگام درخواست برای ویزا آن را با خود بیاورید. اگر خودتان کارت اعتباری/دبیت ندارید، می توانید از شخص ثالثی برای پرداخت هزینه کمک بگیرید. برخی از برنامه های تبادلی، هزینه SEVIS دانشجویان خود را به صورت یک جا می پردازند.

همچنین می توانید این هزینه را با استفاده از یک چک یا حواله بانکی به دلار آمریکا و قابل پرداخت توسط یکی از بانک های ایالات متحده از طریق پست، پیک یا دفتر «Western Union» پرداخت نمایید. در صورت پرداخت از طریق پست یا پیک، باید هزینه اضافی بالغ بر 30 دلار برای «تحویل سریع» بپردازید که به این ترتیب رسید پول به جای آنکه از طریق پست به شما تحویل گردد توسط پیک به دست شما خواهد رسید. اگر هزینه مذکور را از طریق پست یا پیک پرداخت می کنید، باید حداقل چند هفته صبر کنید تا مورد رسیدگی قرار گیرد.

وب سایت برای پرداخت آنلاین برای SEVIS:

http://www.fmjfee.com

: SEVIS و پرداختهای I-901 نشانی برای ارسال فرمهای

I-901 Student/Exchange Visitor Processing Fee
P.O. Box 970020
St. Louis, MO 63197-0020
United States

اطلاعات تماس برای تحویل فرمهای I-901 توسط سرویس پیک و پرداختهای SEVIS

I-901 Student/Exchange Visitor Processing Fee
1005 Convention Plaza
St. Louis, MO 63101
United States
کد ایالات متحده آمریکا011 )) 1-314-418-4393شماره تلفن:

ثبت پرداخت شما باید ظرف سه روز کاری بعد از وصول وجه پرداختی در سیستم رایانه ای SEVIS ظاهر گردد. می توانید با مراجعه به وب سایت www.fmjfee.com بررسی کنید که آیا پرداخت مذکور ثبت شده است یا خیر. لازم هنگام تقاضا برای ویزا، رسید پرداخت هزینه را با خود داشته باشید.

«گرین کارت» (اجازه کار) مجوزی است برای افرادی که با هدف اشتغال به صورت دائمی به ایالات متحده مهاجرت می کنند. این کارت هیچ تأثیر منفی یا مثبتی بر روند درخواست برای پذیرش در دانشگاه ندارد. به هرحال، توجه داشته باشید که برخی از شرکت ها به دروغ مدعی می شوند که «گرین کارت» صادر می کنند. گرین کارت هایی که به منزله مجوز کار در ایالات متحده هستند فقط توسط دولت ایالات متحده صادر می شود و معمولاً به افرادی که ساکن دائمی ایالات متحده نیستند اعطاء نمی گرددد.