پزشکی ورزشی تنها یک حرفه نیست بلکه به منزله «چتری» است که گروهی از مشاغل مرتبط با درمان آسیب دیدگی های ورزشی و تأثیرات وزرش بر سلامت را در بر می گیرد. شاغلین در رشته پزشکی ورزشی عبارتند از پزشکان، مربیان ورزش، متخصصین تغذیه، فیزیوتراپ ها، روانشناسان، و بسیاری از متخصصین دیگر.

پزشکی

پزشکی که مایل به کسب تخصص در رشته پزشکی ورزشی باشد می تواند یک دوره رزیدنتی را در هر رشته ای بگذراند. متعارف ترین گزینه ارتوپدی، یعنی درمان آسیب های وارده به استخوان ها، مفاصل و لیگمان ها است که ورزشکاران غالباً در معرض ابتلا به آن قرار دارند.  تخصص مناسب دیگر تن درمانی و بازپروری است —متخصص تن درمانی تلاش می کند کارکرد فیزیکی آسیب دیده را درمان کند، عموماً بدون جراحی و با استفاده از روش هایی چون ارتوپدی، تجویز دارو، ماساژ، بازخورد زیستی و نرمش درمانی. هر تخصصی که انتخاب شود، پزشک به احتمال قوی دوره رزیدنتی خود را در یک مرکز پزشکی ورزشی خواهد گذراند. آموزش ها باید شامل مطالعه فشارهای ناشی از ورزش، آسیب های مرتبط، اشکال جایگزین یک ورزش طی مدت درمان آسیب های وارده، روش های درمان آسیب ها با حداقل تأثیر بر عملکرد ورزشی، و روش هایی برای بهبود عملکرد ورزشکاران سالم باشد. برای کسب اطلاعات بیشتر راجع به درخواست برای دوره های رزیدنتی در ایالات متحده، به مجموعه مقالات «تحصیل دانشجویان ایرانی در ایالات متحده» (EducationUSAIran ) با موضوع پزشکی مراجعه کنید.

آموزش های ورزشی

امروزه مربیان ورزش، بر خلاف نامشان، عموماً به کار آموزش ورزشکاران اشتغال ندارند. بلکه آنها در جهت مراقبت از اعضای تیم، پیشگیری از آسیب دیدگی و افزایش عملکرد ورزشی آنها با پزشکان، سر مربیان و دیگر کارکنان تیم همکاری می کنند. مربیان عموماً قبل از شروع بازی ها ورزشکاران را به لباس ورزشی مناسب، زانوبند، و سایر وسایل مراقبتی تجهیز می کنند، رسیدگی های اولیه به آسیب ها و جراحات وارده به ورزشکاران را انجام می دهند، و در اجرای برنامه های درمانی همکاری می کنند. همچنین، ممکن است در فعالیت های مرتبط با مربیگری و توسعه برنامه های ورزشی همکاری نمایند. مربیان ورزش دارای مدرک کارشناسی در یکی از رشته های آموزش های ورزشی، تربیت بدنی، علوم ورزشی، یا بهداشت و سلامت هستند و بعضاً ممکن است مدرک کارشناسی ارشد هم داشته باشند. آنها باید دروسی مانند آناتومی انسان، فیزیولوژی انسان، بیومکانیک، فیزیولوژی نرزش، آموزش های ورزشی، تغذیه، و روانشناسی یا مشاوره را بگذرانند.

در ایالات متحده، مربیان ورزش عموماً توسط «انجمن ملی مربیان ورزش» (NATA, www.nata.org ) تأیید می شوند. چندین سازمان دیگر نیز مدارک حرفه ای ارائه می دهند.

گزینه های بیشتر

متخصصین تغذیه ورزشی میزان جذب و مصرف مواد مغذی طی یک فعالیت ورزشی را بررسی می کنند. آنها به ورزشکاران و سایر دست اندرکاران ورزش و تندرستی کمک می کنند تا بهترین تعادل مواد غذایی را برای حداکثر عملکرد فیزیکی بیابند. مدرک کارشناسی رشته خوراک شناسی یا تغذیه حداقل مدرک لازم برای این رشته است، و آنهایی که قصد دارند مشاور شوند عموماً حداقل مدرک کارشناسی ارشد اخذ می کنند و سپس دروس اضافی یا تجارب کاری دیگری را در رشته علوم ورزشی، تربیت بدنی، و رشته های مرتبط دنبال می کنند.

روانشناسان ورزشی به بررسی عملکرد ذهن در موقعیت های ورزشی می پردازند. به عنوان مثال، آنها ممکن است به بررسی  شکست های پیاپی ورزشی، خشونت ورزشی یا تأثیرات آموزش های اضافی بپردازند. روانشناسان ورزشی غالباً به کار تدریس در دانشگاه یا انجام تحقیقات اشتغال دارند؛ همچنین ممکن است در خصوص عملکرد تیم های ورزشی و ورزشکاران به آنها مشاوره بدهند. عموماً برای مشاغل مرتبط با روانشناسی ورزشی نیاز به مدرک دکترا است. تحصیلات یا مبتنی بر رشته علوم ورزشی به همراه مطالعات بیشتر در زمینه روانشناسی خواهد بود، و یا اینکه شامل مدرکی پیشرفته در روانشناسی همراه با فعالیت های آموزشی بیشتر در زمینه علوم ورزشی است.

چند مورد از گزینه های موجود برای علاقمندان به مشاغل پزشکی ورزشی به شرح زیر است (اما این فهرست کامل آنها نیست):

• فیزیولوژیست ورزشی. در خصوص تغییرات کارکردی که در حین ورزش در بدن روی می دهد تحقیق و پژوهش می کند.

• متخصص بیومکانیک ورزشی. قوانین فیزیکی مورد استفاده در نرمش و ورزش را بررسی می کند، به عنوان مثال، تحلیل حرکت انسان یا تأثیرات استفاده از تجهیزات ورزشی جدید.

• شهریه متخصص درمان حرکات بدن یا متخصص درمان اصلاحی. از ورزش برای درمان افراد مبتلا به بیماری یا آسیب دیدگی استفاده می کند. آمادگی تحصیلی مستلزم داشتن مدرک کارشناسی در رشته درمان حرکات بدن، تربیت بدنی، فیزیولوژی نرمش یا یک رشته مرتبط است.

• متخصص فیزیوتراپی ورزشی. از ورزش و سایر روش های فیزیکی (گرما، برق، و غیره) برای درمان آسیب دیدگی های ورزشی بهره می گیرد. برنامه هایی را برای بهبود بخشیدن به آمادگی جسمانی و عملکرد ورزشی تنظیم می کند. مستلزم اخذ حداقل مدرک کارشناسی ارشد یا دکترا در رشته فیزیوتراپی است. برای کسب اطلاعات بیشتر راجع به گزینه های تحصیلی فیزیوتراپی، به سایت «انجمن فیزیوتراپی آمریکا» (www.apta.org)، صفحه مربوط به تحصیلات مراجعه کنید.

رشته پزشکی ورزشی

امروزه تعدادی از دانشکده ها و دانشگاه ها در ایالات متحده برنامه های کارشناسی و کارشناسی ارشدی را ارائه می دهند که محور آنها یا مدرکی که اعطاء می کنند «پزشکی ورزشی» است. مفهوم این مدرک از برنامه ای به برنامه دیگر متفاوت است. اکثر آنها بین رشته ای و آمیزه ای از فیزیولوژی نرمش، بیومکانیک، و آموزش ورزشی هستند.

دانشجویان باید بررسی کنند که برنامه آموزشی رشته مورد نظر آنها تا چه اندازه با علائق دانشگاهی و انتظارات شغلی آنها همخوانی دارد. همچنین نباید خودشان را به تعداد معدودی از برنامه ها که به طور مشخص «پزشکی ورزشی» نامیده می شوند محدود کنند، بلکه باید رشته هایی که ارتباط تنگاتنگ با این رشته دارند نظیر آموزش ورزشی، فیزیولوژی نرمش، علم نرمش، علم ورزش، بیومکانیک، رفتار جنبشی، علم حرکت، و گرایش های مربوط به تربیت بدنی را نیز مد نظر قرار دهند.