دانشگاه ها و مؤسسات آموزش عالی دولتی بخشی از بودجه خود را از محل مالیات های حوزه (ایالتی) که در آن واقع شده اند دریافت می کنند، بنابراین آنها به اندازه مؤسسات خصوصی به درآمدهای حاصل از شهریه وابسته نبوده و اغلب ارزانتر هستند. اما پایین ترین نرخ های آنها برای دانشجویانی رزرو می شود که ساکن همان ایالت هستند — دانشجویانی که در خارج از آن ایالت (چه در سایر ایالت های آمریکا یا در خارج از ایالات متحده) زندگی می کنند باید شهریه «خارج از ایالت» بالاتری را بپردازند. 

بسیاری از دانشجویان آمریکایی تحصیلات مقطع کارشناسی خود را در یک مؤسسه آموزش عالی دو ساله شروع می کنند، زیرا شهریه این گونه دانشگاه ها معمولاً به میزان قابل ملاحظه ای کمتر است. (همیشه هزینه ها را مقایسه کنید، گرچه، این در همه موارد صحیح نیست). دانشجویان خارجی بیش ار پیش از این گزینه آگاه باشند —طی ده سال گذشته میزان ثبت نام دانشجویان خارجی در دانشگاه های محلی دو برابر شده است.

بسیاری از دانشجویان تحصیلات مقطع کارشناسی خود را در دانشگاه های محلی شروع می کنند و با مدرک کاردانی فارغ التحصیل می شوند. سپس واحدهای خود را به دانشگاه مقطع کارشناسی خود انتقال می دهند و دو سال پایانی مقطع کارشناسی را در آنجا به اتمام می رسانند.

همه مدارک دوساله قابل انتقال به مقطع کارشناسی نیستند. برخی از این مدارک، حرفه ای هستند و برای مهارت های محل کار طراحی شده اند، و لذا قابل انتقال به مقطع کارشناسی نیستند. اگر در صدد هستید که مدرک کارشناسی اخذ کنید، دقت کنید در برنامه آموزشی دو ساله ای شرکت کنید که واحدهای آن قابل انتقال به مقطع کارشناسی باشد.

توافق های انتقال و تطبیق واحد ویژه ای که بین دانشگاه های دو ساله و چهار ساله منعقد شده است در تضمین اینکه حداکثر واحدهای دوره کاردانی به دوره کارشناسی انتقال می یابد مفید هستند. برنامه ریزی تحصیلی می تواند کار پیچیده ای باشد، بنابراین سعی کنید زود با مشاور تحصیلی خود در دانشگاه دو ساله خود ملاقات کنید و نیز پیشاپیش برای دانشگاه های چهار ساله مورد علاقه خود برنامه ریزی نمایید.

کمک های موجود در مقطع تحصیلات تکمیلی به مراتب بیشتر از مقطع کارشناسی است. دانشگاه های دو ساله مقطع کاردانی به ندرت کمک هایی را برای دانشجویان خارجی ارائه می دهند، اما عموماً شهریه کمی دارند. تقریباً 20 درصد از دانشجویان خارجی مقطع کارشناسی بخش عمده بودجه لازم برای پرداخت شهریه خود را از محلی به جز منابع مالی خانواده خود دریافت می کنند، حال آنکه این رقم درباره دانشجویان مقطع تحصیلات تکمیلی به بیش از 50 درصد بالغ می گردد.

در مقطع کارشناسی، رشته ای که در صدد ادامه تحصیل در آن هستید تأثیری بر میزان کمک های مالی دریافتی نخواهد داشت مگر آنکه کمک های مالی را از کارفرمای آینده خود دریافت کنید. برخی از مؤسسات حرفه ای هم کمک هزینه هایی را اعطاء می کنند که مبلغ آنها عموماً ناچیز است و عده زیادی برای برخورداری از آنها رقابت می کنند. به علاوه، این کمک هزینه ها همیشه برای دانشجویان خارجی موجود نیست.

در مقطع تحصیلات تکمیلی، برنامه ها را می توان به دو دسته برنامه های تحقیق- محور و حرفه ای- محور تقسیم کرد. برنامه های تحصیلی تحقیق- محور عموماً به اخذ مدرک Ph.D. می انجامد و عموماً فرصت های تأمین بودجه بیشتری را فراهم می کنند. کسب تجربه های آموزشی و پژوهشی کلید اخذ چنین مدارکی است و این فرصت را برای دانشجویان فراهم می کند که در عین کسب درآمد تجربه هایی را هم کسب نمایند، زیرا دانشگاه ها از فعالیت های آموزشی و پژوهشی آنها بهره می گیرند.

در رشته های ریاضی، علوم و مهندسی، بسیاری (و در برخی از گروه ها همه) دانشجویان از فرصت های دستیاری و/یا بورس تحصیلی برخوردار می شوند که شهریه های آنها را پوشش می دهد و حتی می تواند بخشی از هزینه های زندگی آنها را تأمین کند. در علوم انسانی و علوم اجتماعی، بودجه تحقیقاتی کمتری موجود است، اما هنوز هم تعداد زیادی فرصت های دستیاری تدریس و سایر کمک ها وجود دارد. در برنامه های حرفه ای، معمولاً دانشجویان کمک هزینه های تحصیلی را از طریق وام های تحصیلی یا کارفرمایان خود دریافت می کنند —کمک هزینه های تحصیلی و فرصت های دستیاری بسیار کم است.

البته شما باید بررسی کنید ببینید چه نوع برنامه ای متناسب با اهداف دراز مدت شما است. شاید یک مدرک عمل- مدار مانند M.B.A. چیزی باشد که شما در دراز مدت برای موفقیت شغلی خود لازم داشته باشید، حتی اگر آن به منزله فرصت کمتر برای تأمین بودجه طی برنامه تحصیلی باشد. کار کردن و پس انداز کردن قبل از ثبت نام در چنین برنامه ای می تواند راه حل مناسبی برای تأمین بودجه باشد.

بورسیه کامل در مقطع کارشناسی ارشد هم امکان پذیر است، اما احتمال برخورداری از چنین بورسیه ای اساساً در مقطه دکترا بیشتر است. بعضی از برنامه های دکترا در برخی از رشته های خاص تک تک دانشجویانی که می پذیرند را بورسیه می کنند.

به هرحال، قبل از تصمیم گیری راجع به ادامه تحصیل در مقطع دکترا، موضوعات دیگری هم هست که شما باید مد نظر قرار دهید:

• عموماً برنامه های دکترا در ایالات متحده روی تحقیقات علمی تأکید می کنند. هدف این گونه برنامه ها عالباً تربیت و آماده سازی هیئت علمی آینده دانشگاه ها است. آیا چنین شغلی مورد علاقه شما است؟ آیا دوست دارید به تحقیق و پژوهش بپردازید و آیا در این زمینه قوی هستید؟
• ورود مستقیم داوطلب از مقطع کارشناسی به دکترا فقط برای برخی از برنامه های دکترا امکان پذیر است. در سایر برنامه ها، دانشجویان باید ابتدا مقطع کارشناسی ارشد خود را به اتمام برسانند، و سپس جداگانه برای یک برنامه دکترا درخواست دهند.
• شما چه رشته تحصیلی را دنبال می کنید؟ در برخی از رشته ها، کمک های زیادی برای دانشجویان مقطع کارشناسی ارشد و دکترا وجود دارد. در سایر رشته ها، در هریک از مقاطع مذکور تقریباً هیچ کمکی وجود ندارد. 
• آیا یک داوطلب به اندازه کافی قوی هستید که در مقطع دکترا پذیرفته شوید؟ معمولاً، تعداد دانشجویان پذیرفته شده در مقطع دکترا به مراتب کمتر از تعداد دانشجویانی است که در مقطع کارشناسی ارشد پذیرفته می شوند. اگر یک دانشجوی ممتاز نیستید، ورود به مقطع کارشناسی ارشد می تواند فرصت خوبی برای اثبات قابلیت ها و توانمندی های شما باشد. 

همچنین حتماً بررسی کنید ببینید برنامه های تحصیلی تا چه اندازه با علائق و سابقه پژوهشی شما مطابقت دارد—یک مدرک کارشناسی ارشد کاملاً متناسب با پیشینه و علائق تحقیقاتی شما به مراتب از یک برنامه دکترایی که هیئت علمی آن علائق مشابه شما ندارند بهتر است.   در وب سایت دانشگاه ها جستجو کنید و با گروه های درسی که مایل به کسب اطلاعات راجع به امکان ارائه کمک های مالی توسط آنها هستید تماس بگیرید، چرا که این موضوع می تواند از برنامه ای به برنامه دیگر و حتی از سالی به سال دیگر بسیار متفاوت باشد.

کمک های مبتنی بر نیاز به درآمد خانواده بستگی دارد. به لحاظ آنکه تأیید درآمد دانشجویان خارجی اغلب مشکل است، بسیاری از برنامه های تحصیلی کمک هزینه هایی را به این گونه دانشجویان اعطاء می کنند که به طور جزئی یا کلی بر شایستگی علمی (که اغلب بورس های «شایستگی» نامیده می شوند) مبتنی است. برخورداری از چنین بورس های تحصیلی معمولاً مستلزم کسب نمرات و امتیازات عالی در آزمون ها و احراز رتبه ممتاز در سطح کلاس است.

بورس های «استعداد» معمولاً به افرادی اعطا می شود که از توانمندی هایی در زمینه هنرهای تجسمی یا نمایشی برخوردار هستند. ممکن است لازم باشد گزیده ای از آثار یا یک نوار صوتی یا تصویری حاوی بخشی از اجرای خود را ارائه دهید و یا در یک آزمون هنر شرکت کنید. برای کسب اطلاعات بیشتر، با دانشگاه مربوطه مشورت کنید.

سایر بورس های تحصیلی ممکن است بر اساس پیشگامی و مشارکت در فعالیت ها و خدمات اجتماعی اعطاء گردد، یا ممکن است شما را ملزم کنند تعداد ساعات خاصی در جوامع محلی ایالات متحده خدمت کنید. در خصوص دانشجویان خارجی، این خدمت می تواند در قالب صحبت راجع به کشور خود برای گروه های مختلف جامعه یا دانشگاه باشد.

برخی از بورس های تحصیلی برای بانوان (یا، در موارد معدودتر برای آقایان)، دانشجویان خارجی یا شهروندان ایالات متحده، اعضای گروه های مذهبی یا نژادی خاص، یا سایر طبقات خاص مانند افراد دچار معلولیت رزرو می شود. بورس های آموزشی مخصوص گروه های قومی نژادی یا اقلیت های نژادی ایالات متحده غالباً فقط مختص شهروندان آمریکایی است، اما اگر چنین موردی تصریح نشده باشد، بد نیست بررسی کنید آیا می توانید از چنین بورس هایی استفاده کنید.

بورس های ورزشی معمولاً از طرف دانشگاه هایی اعطاء می شود که تیم های بسیار رقابتی در زمینه یک رشته ورزشی خاص دارند. برای برخورداری از این نوع بورس های آموزشی، غالباً باید بسیار مستعد و قادر به رقابت در سطح ملی باشید. با گروه ورزشی مورد علاقه خود تماس بگیرید. فرایند را از قبل به دقت بررسی و اطمینان حاصل کنید که فرایند جذب تابع شرایط و مقررات انجمن ورزشی دانشگاه (معمولاً NCAA ، انجمن ورزشی دانشگاهی ملی) است.

ممکن است چندین نوع کمک به دانشجویان مقطع تحصیلات تکمیلی اعطا شود و یا در قالب یک بسته کمک ارائه گردد. بورس ها و کمک هزینه های تحصیلی برای تأمین هزینه تحصیل یا پروژه های دانشگاهی ویژه اعطا می گردد. این گونه کمک ها معمولاً هیچ گونه تعهد یا التزامی را برای دانشجویان ذینفع در بر ندارد. با گروه مربوطه تماس بگیرید و بررسی کنید که آیا چنین کمک هایی طی سال های آتی اعطاء خواهد شد یا خیر —زیرا منابع تأمین بودجه گروه ها ممکن است به صورت سال به سال باشد.

نوع دیگر کمک ها اعطای مقام دستیاری است که مسئولیت های کاری را برای دانشجویان ذینفع در بر دارد، مسئولیت هایی نظیر تدریس به دانشجویان مقاطع کاردانی و کارشناسی، ارائه کمک در کلاس های آزمایشگاهی، کمک به اساتید در اجرای پروژه های تحقیقاتی، یا انجام کارهای مدیریتی، رایانه ای، یا سایر کارها در دایره پذیرش یا سایر دوایر دانشگاه. برای دستیاری در امر تدریس به طور اخص، برخورداری از مهارت های قوی گفت و شنود به زبان انگلیسی ضروری است و داشتن تجربه تدریس امتیاز خوبی محسوب می شود. قبل از آنکه واجد شرایط دستیاری در امر تدریس شناخته شوید، شاید لازم باشد یک ترم یا یک سال صبر کنید تا اساتید شما را بشناسند و با نحوه عملکرد شما در تحصیلات خودتان آشنا شوند.

اعطای واحد قبل از آنکه حتی تحصیلات دانشگاهی خود را آغاز کنید می تواند مدت زمان برنامه تحصیلی و نیز هزینه های تحصیلی شما را کاهش دهد.

چنانچه قبلاً واحدهایی را در ازای دوره های آموزشی بعد از مقطع متوسطه گذرانده اید، درباره انتقال و تطبیق واحدها با دفاتر پذیرش مشورت کنید. ممکن است لازم باشد با مراجعه به سازمان تطبیق واحدها که مورد تأیید دانشگاه محل تحصیل شما است در خصوص ارزیابی و تطبیق واحدها اقدام کنید، یا شاید خود دانشگاه این کار را انجام دهد. چنانچه به مدت یک سال یا بیشتر در دانشگاه دیگری حضور یافته اید، در خصوص خط مشی های کمک برای سال اول در مقابل انتقال واحدها پرس و جو کنید. برخی از دانشگاه ها کمک های کمتری برای دانشجویانی دارند که بعد از سال اول تحصیلات دانشگاهی خود به آنجا می روند و شاید بهتر باشد که شما کلیه این فاکتورها را با شهریه ای که با ورود شما به عنوان دانشجوی انتقالی در آن صرفه جویی می گردد مقایسه کنید.

همچنین بسیاری از مؤسسات آموزش عالی واحدهایی را به خاطر موفقیت در آزمون های ویژه ای که نشان دهند شما در زمینه موضوعی خاص از دانشی هم سطح با دانش مقطع کارشناسی برخوردار هستید اعطا می کنند. رایج ترین نوع این برنامه ها عبارتند از «برنامه آزمون هم سطح دانشگاه» (College-Level Examination Program ) (CLEP ) و «آزمون های استاندارد موضوعی DANTES/DSST » (DANTES/DSST Subject Standardized Tests ) و نیز «امتحانات بین المللی لیسانس» یا «امتحانات تعیین سطح پیشرفته» و امتحانات «Excelsior College » (که قبلاً به «Regents College » یا امتحانات «New York Regents » معروف بود).

در موارد معدودتر، ممکن است دانشگاه ها در ازای آموزش های غیر دانشگاهی، تجارب کاری، یا آموزش های مستقل واحدهایی را منظور کنند. اگر دانشجویی مسن و از تجربه «مفید» قابل ملاحظه ای برخوردار هستید، شاید بد نباشد که این امکان را بررسی کنید و ببینید آیا می توانید از طریق یک فرایند «ارائه مدارک»، «امتحانات چالش» یا سایر روش ها ثابت کنید که دانش کسب شده قابل مقایسه و تطبیق با واحدهای درسی است که توسط دانشگاه مورد نظر ارائه می شود.

بله، اگر شهروند آمریکایی باشید واجد شرایط دریافت کمک های بیشتر و نیز دریافت کمک های فدرال خواهید بود. (گاهی چنین کمکی به طور اخص برای شهروندان غیر آمریکایی نیز رزرو می شود.) باید اطمینان حاصل کنید که دانشگاه از قبل تابعیت شما را می داند تا بتوانید اطلاعات و فرم های صحیح مربوط به کمک های مالی را دریافت کنید.

وام ها و کمک هزینه های دانشجویی با بهره پایین که شما در بسیاری از کتاب های راهنمای کمک های مالی و وب سایت ها می بینید فقط مختص شهروندان آمریکایی و شهروندان دائمی ایالات متحده است.

وام های بانکی معمولی فقط در صورتی امکان پذیر خواهد بود که بتوانید یک شهروند آمریکایی یا فردی که دو سال یا بیشتر در ایالات متحده زندگی کرده و اعتبار خوبی دارد را پیدا کنید تا ضمانت وام شما را تقبل کند. منظور از ضمانت این است که اگر شما در پرداخت وام خود قصور ورزید، آن فرد باید وام را بپردازد، بنابراین تصمیمی بسیار جدی برای آن شخص محسوب می شود.

یک سری برنامه های دانشگاهی حرفه ای هستند که وام های سازمانی ایجاد کرده اند که از طریق آن دانشگاه ضمانت دانشجوی دریافت کننده وام را تقبل می کند. وام های سازمانی غالباً شرایط سخت تری نسبت به وام های معمولی با ضامن فردی دارند: نرخ بهره آنها معمولاً بالاتر است؛ مبلغ وام اغلب کمتر است؛ ممکن است هزینه های اضافی اخذ گردد؛ و ممکن است دانشجویان ملزم باشند که وام را ظرف ده سال بعد از فراغت از تحصیل باز پرداخت کنند در مقایسه با وام های بانکی معمولی که دوره باز پرداخت طولانی تری دارند.

دانشجویان متقاضی پذیرش در دانشگاه های حرفه ای باید از دفتر کمک های مالی و دفتر خدمات بین المللی دانشگاه سؤال کنند که آیا دانشگاه می تواند وام های دانشجویی را برای دانشجویان خارجی فراهم کند. همچنین اگر این امکان وجود دارد که وام با ضامن شخصی دریافت کنید، بهتر است وام های سازمانی را از نظر مبلغ وام، شرایط بازپرداخت، و جزئیات تأمین بودجه با وام های بانکی معمولی مقایسه کنید.

در اینجا سؤالاتی ارائه شده است که می توانند در بررسی گزینه های وام موجود مفید باشند:

• چه مقدار پول می توان به عنوان وام گرفت؟ پاسخ این سؤال از بانکی به بانک دیگر متفاوت است: برخی از وام ها کل هزینه تحصیلات را پوشش می دهند، از جمله شهریه، حق الزحمه ها، هزینه اتاق و شبانه روزی، و کلیه هزینه های دیگر منهای کمک های مالی. برخی از شرکت ها مبلغ وام خود را به مبالغ سالیانه خاصی محدود می کنند. حداقل مبالغ وام نیز متفاوت است.
• سالیانه چقدر بهره مطالبه خواهد شد؟ آیا نرخ آن ثابت است یا متغیر؟ آیا «هزینه پرداخت» یا «ضمانت» وجود دارد؟
• باز پرداخت وام چگونه خواهد بود؟ بسیاری از بانک ها برنامه های بازپرداخت انعطاف پذیری دارند، از جمله تعویق تا حداکثر شش ماه بعد از فراغت از تحصیل یا به محض خارج شدن از وضعیت تمام وقت.   

نکته دیگری که باید مد نظر قرار گیرد مهلتی است که توسط شرکت های مختلف برای بازپرداخت وام ها داده می شود: معمولاً ده، بیست یا بیست و پنج سال. مهلت های بازپرداخت طولانی تر معمولاً به منزله دریافت بهره های بالاتر یا هزینه های اضافی است که با هدف کاهش خطر قصور در پرداخت بدهی منظور می گردد. 

حداکثر ساعات کار مجاز برای افرادی که ویزای دانشجویی دارند طی اولین سال تحصیلی هفته ای بیست ساعت است. طی نه ماه اول، کلیه مشاغل باید در محدوده دانشگاه باشد —که در آن ممکن است با رقابت شدیدی مواجه شوید و حق الزحمه آن هم چندان زیاد نیست.

حتی بعد از نه ماه اول، کار در خارج از دانشگاه بسیار محدود و تابع قوانین و مقررات سفت و سختی است. حتماً راجع به چنین برنامه هایی با مشاور دانشجویان خارجی مشورت کنید —اشتغال به کار بدون اجاز می تواند به ابطال ویزای دانشجویی و اخراج از ایالات متحده منجر شود.

شاید بتوانید از طریق اشتغال هزینه هایی مانند هزینه کتاب ها و پول تو جیبی خود را فراهم کنید، اما درآمد حاصل از اشتغال به هیچ عنوان برای تأمین شهریه یا کل هزینه های زندگی کافی نخواهد بود.

برخی از دانشگاه ها برنامه های «تحصیلات تعاونی» دارند، که شامل دوره های متناوب تحصیل و کار خواهد بود —این می تواند روش مناسبی برای کسب درآمد و تجربه کاری باشد. اگر اشتغال بخشی از برنامه تحصیلی باشد، از حد مجاز اشتغال خارج از دانشگاه شما نخواهد کاست. سایر دانشگاه ها ممکن است دوره های دستیاری تابستانی اجباری داشته باشند و یا پشتیبانی هایی را در یافتن شغل مرتبط با رشته تحصیلی ارائه دهند.

تحقیق کنید چنین گزینه هایی تا چه اندازه در دانشگاه مورد نظر شما موجود است، چه منابعی از آنها پشتیبانی می کنند و چه کارفرمایانی معمولاً با آن نهاد همکاری می کنند. اگر ادارات ذیربط تجارب قابل ملاحظه ای در گمارش دانشجویان خارجی داشته باشند، مفیدتر خواهد بود. بازهم تصریح می کنیم قبل از شروع کار از طریق تحصیلات تعاونی یا سایر مشاغل، با مشاور دانشجویان خارجی دانشگاه خود مشورت کنید — طبق مقررات ویزا، شما فقط مجاز به قبول ساعات محدودی کار هستید (معمولاً دوازده ماه در طول یا بعد از برنامه تحصیلی).

اگر یک احتمال آن قدر خوب به نظر برسد که در واقعی بودن آن تردید ایجاد شود، به احتمال زیاد واقعی است. متأسفانه، برخی از شرکت های شیاد از افراد جویای بورس های تحصیلی سوء استفاده می کنند. قربانیان چنین کلاهبرداری هایی سالیانه بیش از 100 میلیون دلار متضرر می شوند. به طور کلی، نسبت به پیشنهادات بورس های تحصیلی که متضمن پرداخت شهریه تقاضا هستند، سازمان هایی که موفقیت در یافتن بورس های تحصیل را «تضمین می کنند»، و فهرست های سفارش پستی بورس های تحصیلی «مطالبه نشده» شک کنید.

از درخواست پذیرش در دانشگاه هایی که می گویند نمی توانند بودجه شما را در مقطع مورد نظر تأمین کنند خودداری کنید. معمولاً دانشگاه ها اگر بورس های تحصیلی کامل، کمک هزینه ویژه دانشجویان خارجی و غیره را اعطا نکنند، پیشاپیش به شما اطلاع خواهند داد —استثنائی هم قائل نمی شوند.