دانشجویان مقطع کارشناسی در ایالات متحده به جای آنکه بلافاصله تخصص در رشته ویژه ای را دنبال کنند، به تحقیق و کاوش در حیطه های مختلف دانش می پردازند. انتظار می رود دانشجویان این مقطع از طریق دوره های آموزشی که پایه علمی محکم و استواری را در زمینه هنر، علوم اجتماعی و زبان ها، علوم پایه و ریاضیات فراهم می کنند، از بنیان علمی قوی و گسترده ای در زمینه «تحصیلات عمومی» یا اصطلاحاً «تحصیلات بدون گرایش» برخوردار شوند. این نوع تحصیلات در اکثر برنامه های آموزشی مقاطع کاردانی و کارشناسی ایالات متحده ارائه می گردد، نه فقط «دانشگاه های تحصیلات بدون گرایش».

مؤسسات آموزش عالی که خود را به عنوان دانشگاه های تحصیلات بدون گرایش معرفی می کنند عموماً تأکید زیادی روی آموزش در مقطع کاردانی و کارشناسی دارند. این گونه مؤسسات ممکن است کلاس های کوچکتر و پذیرش های گزینشی تری نسبت به سایر دانشگاه ها و مؤسسات آموزش عالی داشته باشند، اما این مسئله از مؤسسه ای به مؤسسه دیگر متفاوت است—به جای تکیه بر طبقه بندی دانشگاه یا مؤسسه آموزش عالی مورد نظر، خود آن دانشگاه یا مؤسسه آموزش عالی را بررسی کنید.

بورس های اعطایی بر اساس شایستگی علمی (که اغلب بورس های «شایستگی» نامیده می شوند) رایج ترین نوع بورس های موجود برای دانشجویان خارجی است. میزان نیاز مالی هم یک عامل تعیین کننده است و برخی از بورس های اعطایی در درجه نخست «مبتنی بر نیاز» هستند، گرچه تعیین دقیق نیازهای مالی دانشجویان ایرانی برای دانشگاه های ایالات متحده کاری بس دشوار است.

بورس های «استعداد» معمولاً به افرادی اعطا می شود که از توانمندی هایی در زمینه هنرهای تجسمی یا نمایشی برخوردار هستند. ممکن است لازم باشد گزیده ای از آثار یا یک نوار صوتی یا تصویری حاوی بخشی از اجرای خود را ارائه دهید و یا در یک آزمون هنر شرکت کنید. برای کسب اطلاعات بیشتر، با دانشگاه مربوطه مشورت کنید.

سایر بورس های تحصیلی ممکن است بر اساس پیشگامی و مشارکت در فعالیت ها و خدمات اجتماعی گذشته اعطاء گردد، یا ممکن است شما را ملزم کنند تعداد ساعات خاصی در جوامع محلی ایالات متحده خدمت کنید. در خصوص دانشجویان خارجی، این خدمت می تواند در قالب صحبت راجع به کشور خود برای گروه های مختلف جامعه یا دانشگاه باشد.

برخی از بورس های تحصیلی برای بانوان (یا، در موارد معدودتر برای آقایان)، دانشجویان خارجی یا شهروندان ایالات متحده، اعضای گروه های مذهبی یا نژادی خاص، یا سایر طبقات خاص مانند افراد دچار معلولیت رزرو می شود.

بورس های ورزشی معمولاً از طرف دانشگاه هایی اعطاء می شود که تیم های بسیار رقابتی در زمینه یک رشته ورزشی خاص دارند. برای برخورداری از این نوع بورس های آموزشی، غالباً باید بسیار مستعد و قادر به رقابت در سطح ملی باشید.

بله، مؤسسات آموزشی دو ساله (یا اصطلاحاً «دانشگاه های محلی / کامیونیتی کالج ها») معمولاً از دانشگاه های چهار ساله  ارزان تر هستند، گرچه آنها به اندازه دانشگاه های چهار ساله کمک های مالی اعطا نمی کنند. همچنین دانشگاه های محلی معمولاً از امتیازات دیگری نیز برخوردار هستند، مانند: انعطاف پذیری بیشتر، روند پذیرش ساده تر، و هیئت علمی که منحصراً روی تدریس و خدمات پشتیبانی دانشجویی تأکید می کنند.

همان طور که از نامش پیدا است، دانشگاه های محلی از همان بدو تأسیس برای خدمت به جوامع محلی تشکیل شد، و اکثر دانشجویان آنها بومی هستند. گرچه از دانشجویان خارجی نیز استقبال می شود، عموماً هیچ گونه خوابگاه و فعالیت های دانشگاهی فوق برنامه ای در این دانشگاه ها وجود ندارد.

بسیاری از دانشجویان تحصیلات مقطع کارشناسی خود را در دانشگاه های محلی شروع می کنند و با مدرک کاردانی فارغ التحصیل می شوند. سپس واحدهای خود را به دانشگاه مقطع کارشناسی خود انتقال می دهند و دو سال پایانی مقطع کارشناسی را در آنجا به اتمام می رسانند.

همه مدارک دوساله قابل انتقال به مقطع کارشناسی نیستند. برخی از این مدارک، حرفه ای هستند و برای مهارت های محل کار طراحی شده اند، و لذا قابل انتقال به مقطع کارشناسی نیستند. اگر در صدد هستید که مدرک کارشناسی اخذ کنید، دقت کنید در برنامه آموزشی دو ساله ای شرکت کنید که واحدهای آن قابل انتقال به مقطع کارشناسی باشد.

توافق های انتقال/تطبیق واحد ویژه ای که بین دانشگاه های دو ساله و چهار ساله منعقد شده است در تضمین اینکه حداکثر واحدهای دوره کاردانی به دوره کارشناسی انتقال می یابد مفید هستند، لذا سعی کنید راجع به توافق هایی که ممکن است دانشگاه مورد نظر شما منعقد کرده باشد اطلاعاتی کسب کنید. برنامه ریزی تحصیلی می تواند کار پیچیده ای باشد، بنابراین سعی کنید زود با مشاور تحصیلی خود در دانشگاه دو ساله خود ملاقات کنید و نیز پیشاپیش برای دانشگاه های چهار ساله مورد علاقه خود برنامه ریزی نمایید.

دانشجویان مقطع کاردانی و کارشناسی ممکن است بتوانند واحدهایی را در ازای دوره های آموزشی بعد از مقطع متوسطه که قبلاً گذرانده اند و قابل تطبیق با واحدهای ارائه شده در در دانشگاه مورد نظر در ایالات متحده می باشد، کسب کنند. در این باره و نیز نحوه ارزیابی و تطبیق واحدها با دفاتر پذیرش فردی مشورت کنید.

هزاران مؤسسه آموزشی در ایالات متحده هستند که واحدهایی را به خاطر موفقیت در آزمون های ویژه، مانند «امتحانات بین المللی لیسانس»، «امتحانات IGCSE»، و «امتحانات تعیین سطح پیشرفته»، اعطاء می کنند. این که چه امتحانات و چه نمراتی لازم است از مؤسسه ای به مؤسسه دیگر متفاوت است. برای کسب اطلاعات بیشتر راجع به دو آزمون دیگری که در سطح گسترده ای قابل قبول و قابل دستیابی است، یعنی آزمون های CLEP و DSST، به این وب سایت مراجعه کنید

آموزش های پیشرفته بدون مدرک، کار، یا یا سایر تجربیات زندگی می تواند گاهی، گرچه در موارد معدودتر، برای اعطای واحد مد نظر قرار گیرد. باز هم، کلید آن این است که ثابت شود که دانش به دست آمده قابل مقایسه و تطبیق با واحدهای درسی است که توسط دانشگاه مورد نظر در ایالات متحده ارائه می شود. این کار ممکن است مستلزم «ارزیابی تجارب» باشد، که می تواند فرایندی نسبتاً پیچیده باشد و از دانشگاهی به دانشگاه دیگر متفاوت است. اگر از مقدار قابل توجهی تجربه کاری و زندگی برخوردار هستید که فکر می کنید اطلاق پذیر است، به احتمال زیاد تنها کاری که باید بکنید این است که در خصوص ارزیابی تجارب خود اقدام کنید؛ در آن صورت، از دانشگاه ها سؤال کنید که آیا چنین ارزیابی امکان پذیر است.